دخترک تنهای اجتماعی

من در میان جمع و دلم جای دیگر است...

تو فالُم گُف که اِقَد نکن سماجت...او اَزت دل بریده بُرُ به سلامت

شیرازیه

شنیدیم اومده تو شُر بُری تماشا           

 هر چی بینُمون گذشته کرده حاشا

که گفتم اَی ایطُو باشه بَری من اُفته                   

  شایدم ئی حَرفو ر کِس دیگه گفته

بایه هرجوری شده گیرش بیارم                     

از خُدش تــــَـــتو قضیه ر درآرم

اومدم تو شاچراغ تو صحنُ اِیوون                     

همیطُو پَر ـَــ شدم ایلُون ویلون

آخرش پرسیدم از خادم حضرت                     

یی نِگُی کرد تو چیشُم از رو محبت

گُف هابله دیدمش پَری روزا بود              

 آمو کار اُشتُوی دُش از اینجُ رَف زود

پُ شُ دنبالش بگرد نشین مردد                

سیدعلاءالدین حسین سید میر محمد         

ندیدیش اَی او دُ جُ جُهُی دیگه هم هس              

بُرُ سیداجِ غریب ازش نکش دَس

اگه اونجا ندیدیش بُرُ زیر قرآن                   

چرُ ماطل میکنی بُدُ همی الآن

افتاده م خلاصه هَمطُو به تکاپو                            

سر قبر شاشُجا وُ قبر خاجو

بَدشَم نُوبت خاک عارفون بود                         

تربت شیخ خفیفُ روزبهون بود

هَف تَنونُ چل تَنون بُ ناتَوونی                      

هر جُ رفتم ندیدم ازش نوشونی

نکنه رفته باش تو باغُ راغی                              

می رم اونجا می گیرم ازش سراغی

اومدم باغ ارم جاش خالی دیدم                        

بُ تو باغ دلگشا که دیر رَسیدم

اومدم باغ خلیلی دیگه شوم بود                    

بَدشَم باغ قوام که وَخ تموم بود

اومدم فَردُ تو باغ عفیف آباد                                   

 نَ نوشون از گُل دیدم نَ سرو آزاد

نَ تو باغ جون نَما نَ باغ موزه                           

هیچی دسگیرُم نشد امرو سه روزه

رفتم از اونجُ بَری اَرگ کریم خان                      

نبودش راها شدم تو مدرسه ی خان

اومدم سَرُی مُشیر پرسُ جو کردم                  

هر جُ از جَوونُ پیر پرسُ جو کردم

از تو بازار وکیلُ اردو بازار                                  

اومدم مسجدِ جمعه تکُ تب دار

یی نماز حاجتی بجا اُوُردم                              

دلُم دَسَ خُدُی خُدُم سُپُردم

یی صدُی گُف واسه حلَ ئی قضیه                   

یُ باید ســَدی بیری یُ حافظیه

پیش خاجه رفتمُ بُ صد تمنا                     

گفتمش از تُ می خام حلَ مُعما

تو فالُم گُف که اِقَد نکن سماجت                    

او اَزت دل بریده بُرُ به سلامت

۱ نظر
ذهن کوچک
۰۱ خرداد ۱۹:۳۵
:)
آقا این رنگ مشکلی بلاگ چشمامون رو از حدقه درآورد، واقعا مناسب خوندن نیست!

پاسخ :

شعرای شیرازی شیرینی خاصی دارن...

ما بنظر مخاطب احترام میذاریم و تغییر میدیم...
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
About me
افسرده نیستم از قضا در فضای حقیقی یک انسان سالم، پر انرژی و سرزنده هستم که همیشه در پی چیزی میدود
در میان جمع هم هستم منتها دلم پی افکارم هست پی انچه برایش میدوم و حتی دلم میخواهد پی انی باشد که از همگان ارزشمند تر است برای پیروی
عنوان وب اما باید تشریح شود
تنهام به این معنا که دل به دل کسی نمیدهم در تنهایی های خودم سیر می کنم و بهترین لحظات زندگی ام ان وقت هایی است که با خودم در خلوت ترین نقاط قدم میزنم
تنها نیستم چون شکر خدا انقدر دوستان و خانواده ی خوبی دارم که هر لحظه که بخواهم یک ادم خوب و سالم را کنارم دارم.
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان